1. Stay

Nie wiem w celu jakiej mojej wewnętrznej potrzeby powstał ten blog, ale odczuwałam coś co wręcz kazało mi go założyć, bym mogła podzielić się własnymi uczuciami. Ciężko jest mi to wszystko znieść, nie potrafię sprecyzować którejkolwiek emocji jaką z siebie wyrzucam. Wiem że jestem przepełniona smutkiem, odrzuceniem. Nikt w końcu nie chciałby mieć tak cudownych urodzin, chociaż jestem skłonna uwierzyć w przypadek którym wszyscy próbują zamydlić mi oczy. Myślę o tym czy powinnam im tak łatwo uwierzyć.. Za szybko się przywiązuję i ufam ludziom, chociaż do tej pory miałam to za pozytyw, a nie wielką wadę jaką się jednak okazało. Przez te wszystkie filmy disneya w które jestem gotowa uwierzyć mam wyrobiony stereotyp że każdy powinien mieć najlepszą przyjaciółkę, jednak ja przejeżdżam się na coraz to innych ludziach, dla każdego nie jestem zbyt dobra. I za każdym razem muszę zbierać się z podłogi i od nowa szukać siebie. I tak znów i znów. To ciężkie. Nawet słowa nie chcą mi się sklecić, bo nie mogę zrozumieć jak ludzie mogą tak łatwo rezygnować z innych. Jak mogą być tak beznadziejni. Wszyscy w moim wieku spędzają soboty z przyjaciółmi, moim przyjacielem jest internet do którego uciekam z problemami, nikt więcej, tylko on. Chcą by ktoś przy mnie został, tak na zawsze. ale nic z tego nie wychodzi, ludzie nawet ci z najdłuższym stażem którzy są u ,,mojego" boku by mnie wspierać wreszcie odchodzą zostawiając mnie samą, i obawiam się że problem jednak jest we mnie. Bo im nie podoba się że ja za dużo od nich oczekuję. Pozostaje mi samotność i muzyka, to co kocham najmocniej. Przez to wszystko wszystkie teksty jakie piszę wydają się denne i puste, nic nie ma sensu. ale czy cokolwiek może mieć sens gdy człowiek popada w melancholię. Szczerze? Wiem że nic mi nie wychodzi i za bardzo się nad sobą użalam zamiast wziąć się za siebie. ale jak to mawiają ,,who cares, you have just one life so make it amazing" Wątpię by ktokolwiek to czytał... ale jeśli jednak to dziękuję, bo wtedy wiem że nie jestem sama. \
xoxo
Valentine